Valor Mortis İncelemesi: Birinci Şahıs Soulslike Cesur Ama Dengesiz

Napolyon Bonapart’ın ordusunda savaşırken ölen ve gözlerini Avrupa’yı kasıp kavuran bir “bozunma”nın ortasında açan İngiliz asker William Dowsett, Valor Mortis’in merkezindeki isim. Oyun, soulslike türünün stamina yönetimi, ölümle sıfırlanan ilerleme ve checkpoint döngüsü gibi temel yapı taşlarını birinci şahıs bakış açısına taşıyarak farklılaşmayı deniyor. Sorun şu ki, bu farklılaşma isteği oyunun her köşesine aynı ölçüde yansımıyor.

Cesur Bir Bakış Açısı Değişikliği, Ama Karşılığını Bulamıyor

Valor Mortis’in en çarpıcı kararı, türün alıştığımız üçüncü şahıs aksiyonunu terk edip her şeyi birinci şahıs deneyimine taşıması. İlk saatlerde bu seçim, refleks ve algı açısından hoş bir tazelik yaratıyor. Düşmanlar gözünüzün içine kadar sokulduğunda paranızı artıran parry zamanlaması, silahların ağırlığı ve yakın dövüş mesafesinin yarattığı gerginlik, türün iyi örneklerini aratmayacak kadar sağlam hissettiriyor.

Ancak bakış açısı değişikliği tek başına bir oyunu ayakta tutmaya yetmiyor. Valor Mortis’in açılış saatleri, “lineer savaş alanı” şablonunu sık sık tekrarlıyor; keşfedilecek kıvrımlar az, görsel çeşitlilik düşük. Düşman tasarımları (kafası devasa kırmızı çıbanlara dönüşen tüfekçiler, omurgası kırılarak saldırı köpeğine çevrilen piyadeler, üstünüze doğru sürünen et yığınları) kâğıt üzerinde rahatsız edici derecede yaratıcı; ama aynı koridorlarda, aynı döngülerde karşınıza çıktıkça ilk izlenimlerini yitiriyorlar.

Hikâye Büyük Bir Potansiyel Taşıyor, Ama Çok Yavaş Açılıyor

Oyunun en can sıkan tarafı hikâyesinin temposu. William’ın savaşın gerçek yüzüyle yüzleşmesi, izleyici açısından oldukça öngörülebilir bir yolculuk. “Napolyon’un kahramanıyım” diye başlayan iç ses, saatler sonra “meğer masumları eziyormuşuz”a evriliyor; bu dönüşüm o kadar ağır çekim anlatılıyor ki ana karaktere bağlanmak zorlaşıyor. Yan karakterler de William’ın bu dönüşümüne anlam katacak derinlikten uzak; yapılan diyaloglar, özellikle savaş alanı bölümlerinde, sıradan savaş filmi repliklerinin üstüne çıkamıyor.

Fakat oyun, ortalara doğru sahneyi terk ettiğinizde gerçekten parlamaya başlıyor. Köyler ve şehirler ayrı ayrı hikâyeler anlatıyor: yeraltı tünellerinde sürüler halinde dolaşan yetimler, bir savaş suçu sonrası neredeyse tamamen sular altında kalan bir kent, geçmişten yankılanan kısa diyalogların oluşturduğu “eko” anlatımlar… Bu anlar, sivil cephede yaşanan yıkımı sade ve etkili biçimde gözler önüne seriyor; ana antagonistinizi neredeyse hiç görmeden ona karşı gerçek bir nefes oluşturuyor. Keşke oyunun ilk yarısı da bu kadar özenli olsaydı.

Sıkça Sorulan Sorular

Valor Mortis hangi platformlarda çıkıyor? Oyun, yapımcı ve yayıncı duyurularına göre PC’nin öne çıktığı birinci şahıs soulslike olarak yayınlandı; güncel platform ve sürüm detayları için mağaza sayfasını kontrol etmenizde fayda var.

Birinci şahıs bakış açısı soulslike türüne gerçekten yeni bir şey katıyor mu? Kısmen evet. Yakın mesafe dövüşü ve parry zamanlaması birinci şahısta çok daha gergin hissettiriyor; ancak Valor Mortis bu avantajı, oyun dünyasının tasarım çeşitliliğiyle yeterince destekleyemiyor.

Oyun, Elden Ring gibi yapımlarla kıyaslanabilir mi? Ölçek, anlatı derinliği ve dünya keşfi açısından değil. Dövüş hissi ve parry memnuniyeti açısından türün iyi örneklerine yaklaşıyor, ama açılış saatlerindeki tek düze yapı bunu gölgeliyor.

Benzer Soulslike Deneyimleri

Birinci şahıs dövüş mekaniğinin temposunu sevenler için Control, Remedy’nin süper güçlere dayalı aksiyonu ve gizli atmosferiyle aynı “nişancı refleksine değil, okunabilir dövüşe” alanından besleniyor. Daha hızlı tempolu ve keskin kılıçlı bir deneyim isteyenler ise Ghostrunner’ın refleks odaklı birinci şahıs aksiyonuyla türün en uç noktasını sunduğunu görecektir.